In Augustus 2004 moest één van de collega/dokters van het toenmalige IKMO een controle van haar bloeddrukmeters (manueel – elektronisch) doen. Hierbij was ik het toevallige proefkonijn dat in de buurt rond hobbelde. Eerst dachten we echt dat alle apparatuur zwaar ontregeld was, maar dat bleek al snel niet zo te zijn. Het verdict was keihard. Teveel verdikt, te hoge bloeddruk en nog van alles met 'te-' voor. Advies: 15 kg afvallen van de toen nog 97kg. Eén maand later heb ik de koe bij de horens genomen en heb ik een jaarabonnement ondertekend in een fitness center. Mijn doel was om op 15 maanden 15 kg af te vallen. In Oktober 2005 was het doel bereikt: ik woog nog 82 kg. Voor mij was het gouden hulpmiddel om dit resultaat te bekomen: 3 à 4 keer per week cardiotraining.
Maar dan komt de moeilijkste periode. Hoe ga ik dit gewicht houden? Ga ik niet yoyo'en? Wat met mijn voeding? En nog duizend vragen meer. Tot er op een Nieuwjaarsfeest met de familie over 'De 10-Miles van Antwerpen' werd gesproken. De nieuwe uitdaging werd uitgezet en in April van datzelfde jaar ging ik die tien mijlen wel lopen...
Via het fitness center, waar ik ondertussen al meer dan een vast klant was geworden, heb ik een trainingsprogramma gekregen en ben ik beginnen trainen, trainen, ...
In April heb ik toen die bewuste 10-Miles gelopen. En nadien: dwars door Brugge, Gent, 20-km van Brussel,… er was geen houden meer aan. De familie lacht nu wel eens met de uitspraak van Forrest Gump: One day I started walking...In Juli, van nog steeds hetzelfde jaar 2006, heb ik de beslissing genomen om éénmaal in mijn leven een marathon te lopen en ben ik beginnen trainen op basis van een 10 weken training. Exact negen maanden na mijn beslissing om de 10-Miles te lopen stond ik aan de start van mijn eerste marathon. Dit was de Kustmarathon en ik finishte in 4u30. Hier ben ik voor het eerst de beroemde en beruchte “muur” tegengekomen.
Hierna was het hek eigenlijk volledig van de dam en vond ik steeds 'aanvaardbare' excuses om er toch nog ééntje te lopen. In April 2007 (één jaar na de 10-Miles) de marathon van Antwerpen. Bijna op mijn verjaardag, in mijn eigen stad, voorbij de voordeur van half de familie lopen. Daar kan toch niemand nee tegen zeggen. Ik werd met de fiets begeleid door de 'sportieve groentjes' van de familie en strompelde zegevierend na 4u25 over de kasseien onder Brabo onderdoor. Een uurtje later zaten we al weer gezellig op een bankje op onze Groenplaats te supporteren voor de 'broekjes' die twee keer rond de kathedraal lopen en zo aan 10 mijltjes komen.
Dromen blijven komen, uitdagingen ook.
New York speelt al zeer lang in mijn gedachte maar afstand, geld, en andere plaaggeesten houden mij hier voorlopig nog van de start weg. Ik zou nog lopen maar wat en waar? Om thuis de kerk toch een beetje in het midden te houden is het al wel een geluk dat vele marathons georganiseerd worden in steden waar ook musea zijn. Het nuttige aan het aangename koppelen van beide kanten van de medaille, of zo iets. En zo kwamen we uit in Berlijn (September 2007) Er eindigde veel volk voor mij, ook heel veel achter mij, ik zelf in 4u14 (progressie blijft) maar ik was vooral dolgelukkig. In zo'n gigantisch ding kunnen meelopen, op zo'n belangrijke wedstrijd, er ging die dag een wereldrecord aan diggelen... niet door mij wel te verstaan. Maar ik had achteraf het gevoel dat ik niets meer moest bewijzen.
In Oktober 2007 nam ik de beslissing om éénmaal 'De Dodentocht in Bornem (100km)' te lopen (is eigenlijk een wandeltocht).
Als ik het nu zo zie staan, begint alles met 'beslissen om éénmaal...'
In 9 maanden heb ik het trainingsvolume per week opgedreven van 40 km tot 120 km/week.
Als voorbereiding heb ik een totaal van 2500km trainingskilometers gelopen vòòr 08/08/2008. Ik ben gefinished in een dikke 12 uur en zou nooit nog een lange afstand lopen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten